2007/Aug/31

กลับมาที่ blog นี้อีกที หลังจากทุกสิ่งทุกอย่างว่างเปล่า ตั้งใจจะให้ bloge นี้เป็นกล่องเก็บความทรงจำเกี่ยวกับคนๆ หนึ่ง คนแรก คนเดียว ... ตอนยังเป็นเด็กมัธยม วันแรกที่เราเจอกันคือวันสงกรานต์ เรายังเป็นเด็ก ไม่ใช่สิ กำลังจะเป็นสาว ตอนนั้นจะไปเที่ยวในเมืองกับป้า ลุง พี่ๆ น้องๆ พี่เค้าก็มารดน้ำปีใหม่ เราก็เกิดอาการ เอ่อ พี่น่ารักจัง ก่อนหน้านี้ก็ได้คุยโทรศัพท์กับพี่เค้าอยู่ ไม่อยากจะบอกว่าตอนนั้นคิดอะไร เราขอซาวด์เบาท์ พี่เค้าก็ให้ ขอสารพัด คิดไปคิดมาเรานี่ทุนนิยมชัดๆ จำไม่ได้ว่าเราคบกันเมื่อไหร่ คำว่ารัก ค่อยๆเริ่มเกิดขึ้น เราไม่ค่อยได้เจอกัน นานๆ เราเจอกันที แต่พอมาตอนเราเรียนกวดวิชา พี่เค้าก็ไปรับไปส่ง จากบ้านนอก ไปในเมือง ทุกเสาร์-อาทิตย์ เราเองก็เด็กๆ ทั้งงอน ทั้งขี้หึง พี่เค้าก็ทน ทน และทน จนเราเรียนจบ ม.6 ได้โควต้ามาเรียนที่มหาลัยนี้ พี่เค้าแต่งงานตอนเราอยู่ปีหนึ่ง ใครจะรู้ว่าวันแต่งงานพี่เขา เราไปนั่งร้องไห้อยู่หลังบ้าน และร้องไห้ทุกวันๆ เริ่มประชดชีวิต ไม่เข้าเรียน สนใจคนอื่น เริ่มมีแฟนเป็นรุ่นพี่ ทั้งๆ ที่เราไม่เคยรัก มีแฟนสองคน สองคนที่เราไม่เคยคิดจะรัก ถึงตอนนั้นมาวันนี้ เราอยากจะบอกว่าไม่เคยลืมเขาเลยถึงว่าเราจะแต่งงานไปแล้ว เขามีลูกแล้ว วันเราแต่งงาน หลานชายเขาบอกว่าอาแอทไปงานแต่ง เราสายตาสั้นไม่ได้ใส่คอนแทกซ์เลนส์ เลยไม่เห็นไม่รู้ว่าเค้าจะมาไหม มาวันนั้นถึงวันนี้ ทุกวันๆ เรายังคิดถึงเค้า หลายคนอาจมองว่าเรานี่แย่จัง แต่ทำไงได้ มันไม่เคยลืม สิบสองปีที่รู้จักกัน สิบปีที่ไม่เคยเจอหน้า เราตั้งใจว่าจะให้ blog นี้เป็นกล่องเก็บความทรงจำของเรา ทุกอย่างใน blog นี้เป็นสิ่งที่อยากให้พี่เค้ารับรู้ ถึงแม้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นไปไม่ได้ ......................................จากม.4 ถึงปริญญาเอกในวันนี้เป็นเวลาสิบสองปี....สิบสองปีที่ไม่เคยลืม...ไม่เคยลืม....................... Jirasak....at

Comment

Comment:

Tweet